2003

2003 - Ipirus en Chalkidiki

 

 

voor het eerst met de wagen.

 

 

 

De voorbije winter beloofden we aan γιαγιά Αθηνά, de moeder van Xanthoula (γιαγιά Χανθούλα) van het Restaurant Olympiade te Kontich, haar in de zomer te komen opzoeken in Polídoro.

 

Vrijdag 8 augustus 2003.

 

Het was zo ver, om 6:00 uur trokken we de deur dicht, de vakantie begon. Onze eerste reis met de wagen naar Griekenland.

 

Het oprijden gebeurde in 3 dagen met een eerste stop in Frankrijk, Huningue, 3 km van de Zwitserse grens, en zeer warm met onweer in de lucht. De volgenden morgen, na het ontbijt, vertrokken we weer. Zwitserland binnen en richting Gottardtunnel, een beetje vertraging maar voor de rest verliep alles vlotjes. Rond 16:30 uur kwamen we op onze tweede halteplaats even buiten Parma, het dorpje Langhirano. Temperatuur onderweg tot 41°, gelukkig deed onze airco in de wagen het goed!

 

Enkel de taal was hier voor ons een probleem; ze spraken hier alleen maar Italiaans! Wat ons wel opgevallen was is wanneer we het probeerden uit te leggen schakelden we automatisch over op het Grieks en dat verstonden ze in Italië helemaal niet! Enfin…

 

Zondag 10 augustus vertrokken we vroeg naar Ancona, 6:30uur, en stipt om 11:30 uur, 2 uur voor dat de boot vertrok, waren we in Ancona. We checkten in en gingen met de wagen naar de kade waar we moesten wachten om in te schepen. De Superfast VI stond al te wachten, prachtige ferry. Het was wel een gepuzzel om al die wagens daarin te krijgen, iedere centimeter telde.

 

Om 13:30 uur vertrok hij, goed op tijd, en het was koel vertoeven in onze slaapcabine alsook in de bar en restaurant, de mensen zeer vriendelijk, alles was prima in orde. Nog even genieten van de zon op het dek, in de wind, met een grote fles water. Een kleinigheid eten in het Self Service restaurant, iets drinken in de bar en gaan slapen want we moesten vroeg paraat zijn, om 5:30 uur meerde de ferry aan in Igoumenitsa.

 

Om 7.00u kwamen we aan in Polídoro, na een mooie rit met prachtige vergezichten, de nevel die over de bergen hing en daarbij een zonsopgang, subliem!

 

Hier verbleven wij in een klein pensionnetje dat gerund werd door Spiro die ons al stond op te wachten, een gezellige man, lachte altijd. We betaalden per dag € 30 + €4 voor het ontbijt waarmee we zeker geen honger hebben geleden (psomi, marmalada, ofwel omeletta met tiri of yaourti met meli, fruitsap, koffie en warme melk). Ons beste Grieks kwam van pas!

 

Na het uitpakken van de bagage gingen we op zoek naar γιαγιά Athina. Kon niet zo moeilijk zijn om te vinden, Polídoro is maar een klein dorpje met een 17 à 20 tal nog bewoonde huisjes, allemaal oudere mensen, de jongeren blijven niet, enkel met bv een feest van Panagia (15 augustus) komen ze hun familie opzoeken om samen het feest te vieren.

 

‘Dit feest begint reeds de dag voordien en eindigt de dag na de 15de. De 15de zelf luidde de kerktoren om 7.00u en de kerkdienst begon. De mensen gingen binnen en buiten en dit is tevens het einde van de vastentijd want ook voor het feest van Panagia wordt er een vastentijd ingelast. Wij hebben de gelegenheid gehad om op deze feestdag met γιαγιά Xanthoula, Christo en Apo mee te gaan naar Revena, een dorpje verderop. Het feestgebeuren werd opgeluisterd door live muziek met klarino en er werd duchtig betaald om te dansen, zelfs de Papas zette zijn beste beentje voor. In ieder klein dorp wordt er op deze dag feest gevierd. De dag daarna wordt er in zekere dorpjes, zoals in Vrosína, ’s morgens nog een soort processie gehouden en na dit gebeuren wordt de overschot van het eten van het feest dat plaats had de dag ter voren gratis verdeeld onder de mensen.’

 

Dit terzijde.

 

We vroegen aan de plaatselijke bevolking, weeral in ons beste Grieks, waar γιαγιά Athina woonde en we vonden het huis. Γιαγιά Athina was in de wolken toen ze ons zag en we werden onmiddellijk uitgenodigd voor een tas koffie. Na ons bezoek bemerkten we dat het hele dorp al op de hoogte was dat die Belgen waren toegekomen voor Kiría Athina.

 

We maakten kennis met de schapen- en geitenhoedster die dagelijks naar de “weide” trok met haar kroost, met de geitenboer die op tijd en stond geiten slachtte in zijn kleine “achtertuin”, de heer met zijn prachtige kollokitia’s in zijn tuin en omdat wij geïnteresseerd waren in zijn mooie vruchten ons meteen zaden aanbood om het uit te proberen bij ons, niet eetbaar zei hij nog, enz…

 

We verkenden de rondliggende dorpen, met de nodige wandelingen en een grote fles water want het was zweten, de temperaturen bleven boven de 36°. Onze avonden bestonden uit een maaltijd bij Spiro, was gemakkelijk dan konden we een glaasje drinken en moesten niet langs de smalle, onverlichte banen in de bergen.We aten wat de pot schafte want een menukaart was er niet. Dit bestond uit een ouzo vergezeld met yalotíri, (verse verkruimelde kaas gemengd met yoghurt), gegrilde aubergines of gegrilde kaas met een tomatensaus of gegrilde groene pepertjes à la Spiros, gigantes in tomatensaus met gestoofde ui, enz… , daarna souvlaki of arni of bieftekie met tiri, kotopoulo, pastitio, brizolla, enz…, vergezelt met een tomatensla en ½ l wijn. Gemiddelde prijs tussen de € 12,5 en € 15 voor 2 personen.

 

Een bezoek aan de stad Ioannina, zeker de moeite waard. Een gezellige stad aan een groot meer met vele taverne, drank- en snoepgelegenheden, vele winkeltjes. De drank op een terras schommelde rond € 7,5, een kleinigheid eten rond de € 8,5 à € 10 voor 2. We bezochten het Byzantijnse museum en het museum van Ali Pacha, de wreedheerser, en namen de boot naar het eilandje Nisi gelegen in het midden van het meer (prijs €1 enkele rit per persoon). Nisi omvat een klein centrum met de nodige toeristische winkeltjes maar als men de moeite neemt om eens rond te wandelen toch de moeite. Zo kwamen we op een plaats waar een dame en twee heren “tragana” aan het maken waren (ziet eruit als gebroken rijst maar geler van kleur, gemaakt van melk, olie en bloem en kan gegeten worden als vervanging van aardappelen). Deze werd fijngewreven, gezift en daarna gedroogd. We vroegen beleefd of we mochten fotograferen en ze lieten dit met plezier toe. Zoals je ziet je moet maar op het juiste moment op de juiste plaats zijn.

 

We hebben ook Zitsa bezocht, je weet wel waar die goede champagne vandaan komt, geen indrukwekkend dorp. In het terugkomen zijn we gestopt in Karitsa. We hadden veel bezien. Wat komen die vreemdelingen hier zoeken? Maar het ijs was vlug gebroken. Ze komen uit België! En ze spreken Grieks!!. Wat gaan we drinken? De patron stelde ons de specialiteit van het dorp voor, een soort rosé champagne gebotteld in Karitsa zelf, ze zijn er fier op. Het is een beetje te vergelijken met de cider in Normandië, koel en lekker. De mannen op het terras sympathiseerden met ons en boden ons nog 1 l van het vocht aan. Gevaarlijk, toch maar iets eten. Er werd een foto genomen van het gezelschap en we beloofden de foto te zullen opsturen wat ze ten zeerste apprecieerden Het was nog een discutie naar welk adres de foto moest gestuurd worden!

 

Diezelfde dag reden wij ook nog naar Granitsa, een zeer klein dorpje, een zakdoek groot. Brachten een bezoek aan het mooie kerkje, maar er werd gekuist in de kerk voor Panagia. De heer maakte teken dat we gerust mochten rondkijken. Ik weigerde daar in short was en geen bedekte schouders had. “Bravo” zegt hij en nodigde ons prompt uit een glas met hem te drinken in de lokale kafeníon. Tijd om terug te keren.

 

Dodóni, een archeologische site. Het klonk wel aanlokkend en we dachten dat het wel een bezoek waard was; dus vertrokken we met de wagen. Ik denk dat we alle dorpjes op de kaart hebben aangedaan, hoe we ook onze kaart draaiden en keerden, in Dodóni zijn we niet geraakt, de wegen bleven splitsen en de wegwijzers verdwenen maar de omgeving en de vergezichten waren fantastisch. Volgend jaar proberen we het opnieuw!

 

Zondag 17 augustus.

 

Ons verblijf in Polídoro zit erop, we hadden hier nog één overnachting, de laatste dag als we terugkeerden naar Igouminitsa om de boot te nemen en om tevens afscheid te nemen van γιαγιά Athina.

 

We namen het ontbijt na een zéér warme nacht en gingen goedendag zeggen aan γιαγιά Athina en namen afscheid van Christo, Klean en Apo want zij vertrokken terug naar België. Rond 10.30u vertrokken we samen met yaya Xanthoula naar Chalkidiki. De reis verliep traag, zeker het eerste stuk, berg op en berg af aan een snelheid van 20 à 30 km. We deden 176 km in 4 uur. Om 19.30u kwamen we aan in Nea Olynthos een klein dorpje, tussen de heuvels, niet zo ver van de zee en juist voor de eerste vinger van Chalkidiki. We hebben daar in het appartement van γιαγιά Xanthoula gelogeerd en bleven daar tot het einde van onze vakantie. Onze plannen werden gewijzigd. We zouden daar normaal 2 nachten verblijven, twee nachten in Kalambaka (Meteoren) en de rest van de dagen terug bij γιαγιά. Maar γιαγιά vond dit zo spijtig dat we bij haar zo kort maar konden verblijven dat we besloten de Meteoren tot volgend jaar uit te stellen en dit jaar de drie vingers van Chalkidiki te verkennen.

 

Na een frisse douche konden we er weer tegen en gingen iets eten in het dorp: twee ouzo”s, een calzone, een souvlaki met wijn voor € 20.

 

De volgende uitstappen stonden op het programma:

 

Een bezoek aan Néa Moudania waar een identieke kopie werd gebouwd van de kerk “Agia Sofia” die in Instanboel staat, zeer mooi. De kerk was wel gesloten maar we hebben vernomen, en dit geldde ook voor Epiros, dat vele kerkjes en monastiri’s gesloten waren omdat er het voorbije jaar enorm veel gestolen is, iconen enz…

 

De volgende dag deden we Kasandra aan. Een zeer toeristisch dorp, maar er was een markt en die konden we zeker niet ontzien, zeer gezellig. De dag daarop naar de markt in Néa Moudania met γιαγιά Xanthoula, inkopen doen voor het avondeten. Jazeker, we zijn verwend geweest door γιαγιά. Er werd typisch Grieks gekookt en probeerden haar zogoed mogelijk te helpen in de keuken en zo een beetje keukenkneepjes op de doen voor in België. En de restjes gingen niet verloren, die werden de dag nadien verwerkt in een andere lekkernij. Raymond zorgde er ’s morgens voor dat we brood op tafel hadden, hij was reeds vroeg op, ging naar de bakker, deed een wandeling in het dorp en werd soms bevoorraad met verse vijgen of komkommer, ging de eendjes, kippen en konijnen begroeten (bij de zus van γιαγιά )

 

Het stadje Néos Marmarás, gelegen aan de zee, zeer toeristisch met prachtige stranden.

 

Poligiros, hoofdstad van Chalkidiki, niet zo veel te zien en reden terug langs de kust naar Néa Moudania en gingen iets drinken op een terras aan de zee. ’s Avonds stifado, gemaakt van het konijn dat Raymond de dag ter voren goede dag was gaan zeggen, om duimen en vingers af te likken.

 

Vrijdag 22 augustus. We deden de derde vinger van Chalkidiki. We vertrokken rond 7.00u en reden naar Ouranoupoli waar we de boot namen voor een tocht langs de monastiries van het Athosgebergte. 9 kloosters konden we zien, de rest van de kloosters gelegen aan de achterkant zijn privé en kunnen niet bezichtigd worden. In heel het gebergte verblijven ongeveer 2000 monniken die zeker niet in armoede leven. Gemotiveerde mannen kunnen wel een bezoek brengen aan het gebergte hetzij om een vakantie door te brengen hetzij om zich te bezinnen. Hoe dan ook is het niet zo simpel om een toelating te verkrijgen om zich naar daar te gaan.

 

De tweede vinger van Chalkidiki is zeker de moeite om te doen en is volgens ons de mooiste wat betreft omgeving. Prachtige natuur.

 

Kaartjes versturen nog zoiets! Niet zo gemakkelijk. Eerst vonden we geen kaartjes hetzij verkleurd van de zon of vol stof en als we er vonden en we ze wilden posten, vielen ze terug uit de brievenbus. Gingen die wel aankomen? Geen risico genomen, ze terug opgeraapt en elders gepost.

 

Een dagje strand is zeker niet te versmaden in Chalkidiki. Zeer mooie zandstranden! We kozen een plekje uit in Néa Potidea het smalste deel van Chalkidiki, je kunt er van de linkerkant naar de rechterkant van het land zwemmen en visa versa. De zee is hier verbonden door een smal kanaaltje.

 

Dinsdag 26 augustus. We vertrokken terug naar Polídoro waar we nog een nachtje doorbrachten bij γιαγιά Athina en woensdag was het zover we namen terug de boot in Igouminitsa om 20.00u wat 21.00u was geworden.

 

De dag daarop om 12.00u zijn we ontscheept en vertrokken we van Ancona naar Parma, waar we terug in hetzelfde hotel de nacht doorbrachten.

 

“Jongens, jongens”,wat hebben we file gereden! Van in Ancona tot in Parma, een zwarte dag waar we geen rekening mee gehouden hadden. We deden er in de plaats van 3,5u, 7 uur over. Enfin de volgende dag vertrekken we met volle moed naar Frankrijk. Alles verliep vlot tot in Zwitserland. Op 90 km van de Gottardtunnel stonden we vast. Het had lelijk gestormd de nacht voordien en de Gottardtunnel was versperd met modder. Daar stonden we. We hadden geluk, 50 m verder was een oprit naar een parking. We zijn uit de file gemanoeuvreerd en reden de parking op met het gedacht daar weg te kunnen We hebben daar een uur stil gestaan, iets gekocht om te eten en naar het toilet geweest. Opeens kwamen de auto’s in beweging! Komaan instappen en volgen! Er was achter de parking een dienstingang, afgesloten met een poort, iemand had deze geopend en we zijn de sliert gevolgd. Gelukkig, zo waren we als eerste mee weg. Richting St Bernarduspass. Wel een omweg maar we stonden niet meer stil. Zo hebben we nog van een stukje mooi Zwitserland kunnen genieten. We hebben de pass wel in de gutsende regen gedaan, maar toch prachtig, het water viel van de bergen zodat de kleine stroompjes in kolkende rivieren veranderden (wel een beetje angst aanjagend) Overal stond het leger stand-by.

 

Rond 19.00u eindelijk Frankrijk binnengereden zodat wij om 21.00u in ons hotel Julien (Elzas) waren om te overnachten. Daar hebben we nog genoten van een ontspannende avond en ’s morgens nog een heerlijk uitgebreid ontbijt en we konden er weer tegen om terug te vertrekken en deze keer richting België en zonder files weliswaar.

 

Rond 15.30u in Kontich toegekomen.

 

De vakantie was voorbij !!!!!!!! Er restte nog alleen de was en de plas.

 

We kijken al uit naar volgend jaar.

 

P.S. : in het totaal legden we 5.230km af.